"W poszukiwaniu siebie"- Ewelina Kłoda

Autor: Ewelina Kłoda
Tytuł: W poszukiwaniu siebie
Liczba stron: 512
Data wydania: 2013 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Wydawnictwo Znak

Trochę czasu zajęło mi dotarcie do tej książki. Jednak wysiłek w to włożony nie poszedł na marne bo powieść ta okazała się ciekawa. Mam tylko mały problem w odgadnięciu dla jakiej grupy wiekowej przeznaczona jest książka "W poszukiwaniu siebie". Z jednej strony- bohaterami są studenci, więc można by powiedzieć, że można ją "podrzucić" czytelnikowi w wieku licealnym, studentom, z drugiej- opisywane są alkoholowe (i nie tylko) epizody bohaterki więc już czegoś takiego nie poleciłabym nastolatce.
"W poszukiwaniu siebie" to kontynuacja "Niezapominajki" (Recenzja TU). Przy dalszych częściach często porównuje się z pierwszą, zdarza się, że to porównanie nie wychodzi na dobre na kontynuacji. Uważam, że obie książki Eweliny Kłody są bardzo dobre, potrafią wciągnąć czytelnika bez reszty, zainteresować, z tym, że nie od razu, potrzeba na to trochę czasu.
Do "W poszukiwaniu siebie" wracamy by śledzić dalsze losy Izabeli i jej przyjaciół. To jeden z najciekawszych wątków. Drugim, który naprawdę mnie wciągnął dotyczy rodziny Izy.
Książka jest odrobinę przewidywalna, ale mi to w ogóle nie przeszkadza, bo o ile intuicja może przepowiadać zakończenie, to w międzyczasie bohaterów spotka wiele nieprzewidzianych wydarzeń.
Jak już wspomniałam, jest to bardzo dobra książka, wielowątkowa, jest idea;na dla osób w różnym wieku. porusza wiele istotnych problemów np. alkoholizmu i życia syndromem DDA (czyli bycie dorosłym dzieckiem alkoholika), poszukiwanie szczęścia i własnej drogi życiowej.
Szkoda, że to najprawdopodobniej koniec ( a raczej na pewno). Autorka nie daje nadziei na kontynuację, pozostaje więc tylko liczyć na nową powieść.

"Niezapominajki"- Ewelina Kłoda

Autor: Ewelina Kłoda
Tytuł: Niezapominajki
Liczba stron:528
Data wydania: 2012
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Zysk i S-ka

"Niezapominajki" na swoją kolej czekały więcej niż pół roku. Wstyd mi bo to książka z biblioteki. Zanim jeszcze po nią sięgnęłam podrzuciłam ją mamie do przeczytania więc miałam pierwszą recenzję. Z mamą mamy trochę inny gust, jest dużo bardziej, ale obie lubimy książki, które wzruszają. Dlatego wiem, że gdy jej się coś spodoba to znaczy, że książka jest naprawdę warta przeczytania. Dla mnie była to ciężka lektura. Dosłownie. Waży swoje, ciężko ją trzymać.
Taka jest książka "Niezapominajki", wiem, że będę ją polecać. Jednak na samym początku powinnam o czymś wspomnieć. Fabuła jest bardzo podobna do innej książki, którą niedawno przeczytałam, mianowicie "W imię miłości". Jest bardzo dużo podobieństw, ale największe: w obu dziewczynki przyjeżdżają do dziadków bo nie ma możliwości, żeby ktoś się nimi zajął. Izy, głównej bohaterki "Niezapominajek" mama zginęła w wypadku samochodowym, Ani z "W imię miłości" choruje. Obie nie znają ojca, a ich dziadkowie są bardzo surowymi. Można pomyśleć, że jedna z książki jest kopią drugiej. "Niezapominajki" ukazały się wcześniej...
Iza to licealistka, która przyjeżdża do dziadka bo jej mama nie żyje. Zastanawia się jak jej życie będzie wyglądać bo Karol Kołachowki bardzo zranił je obie, a teraz przyszło jej mieszkać z nim. Na szczęście już na początku poznaje koleżankę, Maję, która o nikim nie mówi złego słowa. Jest miła i grzeczna dla każdego. Dziewczyny są w tym samym wieku, idą do tej samej klasy, dokładniej mówiąc maturalnej klasy. Świetnie się dogadują, znajdują przyjaciół i każda na przyjaźni coś zyskuje. Iza przyjaciółkę i pocieszenie w sprawie kłopotów z dziadkiem, Maja pod wpływem Izy przestaje być zahukaną dziewczyną (takie odniosłam wrażenie jak ją poznałam) i otwiera się na ludzi.
"Niezapominajki" to książka o wszystkim. O miłości, rodzinie, plotkach i szkole. I przyjaźni. Chciałabym mieć takie przyjaciółki jak Iza i Majka.
Wiem, że została wydana druga książka tej autorki opisująca dalsze lody dziewczyn. MAm nadzieję szybko ją znaleźć i przeczytać.
Okładka też przypadła mi do gustu.
Polecam!