"Oddaj albo giń"- Olga Rudnicka

Autor: Olga Rudnicka
Tytuł: Oddaj albo giń
Liczba stron: 416
Data wydania: 2020 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Źródło: egzemplarz recenzencki

Zawsze z przyjemnością sięgam po powieści Olgi Rudnickiej. Myślę, że pisałam Wam o tym już niejednokrotnie przy innych książkach, ale powtórzę po raz kolejny: powieści Olgi Rudnickiej to gwarancja mile spędzonego czasu, a dodatkowo- świetne remedium na smutki. Autorka specjalizuje się w czarnych komediach i trzeba przyznać, że świetnie jej to wychodzi- o czym świadczy jej niesłabnąca popularność oraz premiery kolejnych książek.
Tematyka "Oddaj albo giń", jest, jeśli można to tak powiedzieć, szczególnie bliska. Akcja bowiem dzieje się  między innymi w bibliotece, a to, jak już pewnie kiedyś Wam wspominałam- mój mały raj na ziemi- prywatny i zawodowy.
Główną bohaterką jest Matylda Dominiczak, kobieta pracująca jako bibliotekarka. Znając życie biblioteczne choć trochę można zdawać sobie sprawę, że miejsca te borykają się z osobami, które nie zdają książek w terminie uniemożliwiając innemu czytelnikowi ich wypożyczenie. By ich zdyscyplinować Matylda stworzyła naprawdę ciekawe zakładki do książek z hasłem "Oddaj albo giń". Można to uważać za świetny pomysł, mogę powiedzieć tak ja czy Ty czytelniku, jednak dyrektor biblioteki miał zupełnie inne zdanie. Na szczęście nasza bohaterka zdążyła włożyć zakładki dopiero jednej nagminnie przetrzymującej książki osobie.
Można by się spodziewać, że wszystko będzie dobrze, że być może Matyldzie się upiecze, jednak wtedy pojawia się trup. Tak, dobrze czytacie- trup w bibliotece, a dokładniej rzecz ujmując- w archiwum. Czy policji uda się dojść skąd on się tam wziął? Czy sprawa zostanie pomyślnie rozwiązana? Jaki udział będzie w niej mieć Matylda? Pytań jest wiele, a odpowiedzi na nie znajdziecie w książce.
Zachęcam by sięgnąć po "Oddaj albo giń". Oprócz tego, że jak już wyżej wspominałam to idealna pozycja na poprawienie humoru- przy niej grożą niekontrolowane wybuchy śmiechu to ma jeszcze jedną ważną funkcję. Wielu osobom wydaje się, że biblioteka to nudne miejsce gdzie się nic nie dzieje- Olga Rudnicka udowodniła, że jednak może zdarzyć się tam coś zupełnie nieoczekiwanego.

"W głębi lasu"- Harlan Coben

Autor: Harlan Coben
Tytuł: W głębi lasu
Liczba stron:  432
Data wydania: 2020 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Wydawnictwo Albatros
Źródło: egzemplarz recenzencki (księgarnia Tania Książka)

Recenzując książki od niemal dziesięciu lat, czytając je jeszcze dłuższy czas ze wstydem muszę przyznać, że do tej pory nie miałam okazji przeczytać żadnej książki Harlana Cobena, choć słyszałam o nich naprawdę wiele dobrego. Zupełnie nie wiem dlaczego- kryminały i książki sensacyjne bardzo sobie cenię i częsti po nie sięgam. A! Gdzieś z tyłu głowy kołacze się myśl, że może kiedyś, w czasach gimnazjalnych zdarzyło mi się przeczytać jakąś książkę Cobena, jednak było to tak dawno, że ledwo ten fakt pamiętam.
Dzięki uprzejmości księgarni Tania Książka miałam okazję spotkać się ze wznowieniem książki "W głębi lasu". Książka znajduje się na początku list bestsellerów, należy do nowości ponieważ powstał serial o tym samym tytule. Do rąk czytelników trafiło więc, jak już wspomniałam, wznowienie, w ciekawej, przyciągającej wzrok okładce.
Cieszę się, że mogłam przeczytać tę pozycję. Po pierwsze- naprawiłam swój błąd i zapoznałam się z twórczością autora. Po drugie- przyjemnie spędziłam czas bowiem akcja okazała się wartka i interesująca.
Głównym bohaterem jest Paul, samotny ojciec, prokurator. Jego życie nie było usłane różami, spotkało go wiele smutków. Jako nastolatek stracił siostrę- na obozie młodzieżowym, którego był uczestnikiem popełniono serię morderstw. Zabito jego przyjaciół oraz siostrę, jednak ciała tej ostatniej wciąż nie odnaleziono. Czy to się jednak zmieni? Czy Paul po raz kolejny będzie zmuszony rozgrzebywać rany z przeszłości.
Powieść, jak już wspomniałam, jest niesamowicie wciągająca. Pokazuje, że czasem jedna chwila może zaważyć na całym życiu. Paul zastanawiał się czy gdyby nie oddalił się od obozu ze swoją dziewczyną morderstwa nie zostały by dokonane. Myślę, że on czuł się trochę winny. Wydarzenia opisane w książce pokazują jak łatwo manipulować drugim człowiekiem, sprawić by postępował według planów.
A czy Wy czytaliście jakąś książkę autorstwa Harlana Cobena?
Ze swojej strony powiem jedno: może to pierwsza pozycja po ogromnie długim czasie, lecz na pewno nie ostatnia. Serdecznie polecam.

 

"O jeden krok za daleko"- Agata Suchocka

Autor: Agata Suchocka
Tytuł: O jeden krok za daleko
Liczba stron: 288
Data wydania: 2020
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Wydawnictwo Replika
Źródło: egzemplarz recenzencki

Po ciekawym "Jesiennym motylu" wiedziałam, że sięgnę po kolejne książki Agaty Suchockiej.  Zastanawiałam się jednak co tym razem zaserwuje czytelnikom autorka. Byłam ciekawa czy po raz kolejny zatopię się w lekturze zapominając o otaczającym świecie. Jak było? Zapraszam do przeczytaniu kilku słów o książce.
Zacznę od okładki. Obie powieści wydane autorstwa Agaty Suchockiej wydane przez Wydawnictwo Replika mają podobną szatę graficzną. Z mojego literackiego doświadczenia wynika, że taki stan rzeczy w przypadku książek nie będących serią zdarza się rzadko. Okładka przyciąga wzrok i zachęca do sięgnięcia po tę pozycję.
Wybierając lekturę liczymy na to, że "polubimy" bohatera, a czytać będzie się przyjemnie. W przypadku "O jeden krok za daleko" możecie zostać zaskoczeni. Ada to osoba na wskroś irytująca, skupiona na sobie i na swoim nieszczęściu, dodatkowo uzależniona od alkoholu. Zaczynając książkę uważałam za ją za kogoś, kogo nie da się lubić, czy jednak coś się zmieniło? Czy poznanie mężczyzny z psem i krótkie spacery sprawią, że Ada po latach wróci do "żywych", jej życie się zmieni?
Zdradzę Wam sekret. Tę książkę czytało mi się tak dobrze właśnie dzięki temu, że pojawiły się w niej tak różne emocje: od niemożliwej irytacji po współczucie. Należy pamiętać, że nie warto zamykać się w sobie, pielęgnować tylko swojego cierpienia bowiem może się zdarzyć, że ktoś inny też  może potrzebować pomocy, nie zawsze może być czas by jej udzielić. Dodatkowo- alkohol nie jest nigdy dobrym rozwiązaniem.
Warto mieć znajomych, którzy podzielają naszą pasję. Dzięki blogerce Natalii (prowadzącej bloga Recenzje Natalii nie tylko książkowe) dowiedziałam się, że "O jeden krok za daleko " na początku było opowiadaniem. Niestety nie dane było mi się z nim spotkać.książki Agaty Suchockiej.

"Wy(sz)czekana miłość"- Joanna Szarańska

Autor: Joanna Szarańska
Tytuł: Wy(sz)czekana miłość
Liczba stron: 328
Data wydania: 2020
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Źródło: egzemplarz recenzencki

Sięgając po "Wy(sz)czekaną miłość" dobrze wiedziałam co robię. To nie pierwsza książka Asi, którą mam okazję przeczytać. Każda mi się podobała, każda sprawiała, że ma się ochotę na więcej. Szczególne miejsce w moim sercu ma zimowa seria, którą, jeśli jeszcze nie mieliście okazji, przeczytajcie.
Pierwsze co przyciąga wzrok to okładka. Jest jak widzicie w kolorach ciepłych, patrzy z niej słodziutki piesek mówiący: przytul mnie.
Do tej pory zaczytywałam się w komediach kryminalnych napisanych przez Asię Szarańską. "Wy(sz)czekana miłość" zasiliła liczbę powieści obyczajowych i muszę powiedzieć, że chyba nie potrafiłabym jednoznacznie wskazać, który gatunek w wykonaniu tej autorki do mnie przemawia. Także- trzeba mieć talent by tak samo dobrze
Opisywana dziś przeze mnie powieść to idealny sposób na przyjemne spędzenie czasu. Zdradzę Wam, że nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam ją w ciągu kilku godzin prawie nie odkładając. To chyba o czymś świadczy?
"Wy(sz)czekana miłość" to ciekawa historia: bohaterowie to Piotr, Alicja i... Terpentyna. Piotra poznajemy w momencie gdy po stracie pracy i mieszkania zamieszkuje u cioteczki z kotem, która... ma psa, czyli wyżej wspomnianą Terpentynę. Czy niepoprany lekkoduch wreszcie się ustatkuje, czy pozna kobietę, którą pokocha?
Ta książka to, jak już wspomniałam bardzo dobry wybór. Nie przy tak wielu pozycjach człowiek wybucha niekontrolowanym śmiechem podczas czytania. Dodatkowo- to komedia omyłek, a więc od razu wiadomo, że będzie wesoło. Dodatkowo powieść pokazuje jak bardzo zwierzęta zmieniają ludzi.
Serdecznie polecam. Naprawdę warto. Mimo iż można powiedzieć, że należy do gatunku "książki dla kobiet" to uważam, że i mężczyzna może po nią sięgnąć.

""Kołysanka dla Łani"- Ewa Fornella

Autor: Ewa Fornella
Tytuł: Kołysanka dla Łani
Liczba stron: 272
Data wydania: 2020 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Wydawnictwo Replika
Źródło: egzemplarz recenzencki

"Kołysanka dla Łani" to trzecia książka Ewy Fornelli, którą mam okazję przeczytać. Tak się zdarzyło, że poznawanie jej literatury zaczęłam od książek dotyczących czasów II wojny światowej. Wydaje mi się, że nie mogłam podjąć lepszej decyzji, bowiem książki dotyczące tego tematu są naprawdę interesujące.
Dziś opisywana książka trafiła w mój gust. Tak jak w przypadku innych książek autorki, tak i tu pojawiają się dwie ramy czasowe: teraźniejszość i przeszłość. O czym możemy przeczytać w "Kołysance dla Łani"?
Alicja to kobieta, jak się okazuje, odważna. Postanowiła zaufać mężczyźnie, który w wyniku wypadku stracił pamięć. Zdecydowała się dać mu schronienie, pomóc jak tylko może. Zygmunt w ramach podziękowania zajmuje się ogrodem.
Miejsce akcji to nie tylko Polska. W Niemczech  wraz  z córką Alicji mieszka jej matka. Jadwiga często opowiada o czasach wojny, o tym jak doświadczona została jej rodzina i o pierwszej miłości. Czy Zygmunt odzyska pamięć? Czy Jadwiga dowie się, co stało się z jej ukochanym Rysiem? Zapraszam do lektury.
Ewa Fornella potrafi zainteresować czytelnika. Podaje historię w przystępny sposób, a jej opowieść zawsze w jakimś stopniu jest oparta na faktach. Cieszę się, że mogłam przeczytać książkę, która pokazuje, że na świecie są ludzie czyniący dobro bezinteresownie, za okazane serce nie chcąc nic w zamian. Bardzo interesujące są piosenki z czasów wojny, które śpiewają nasi bohaterowie- są to pieśni nieznane nam młodym. Zawsze przy okazji recenzji takiej pozycji przypominam o tym, że nie możemy zapomnieć o tym co się wydarzyło podczas II wojny światowej- jesteśmy winni to tym, którzy w niej zginęli, oddali życie.

"Zamek z piasku"- Magdalena Witkiewicz

Autor: Magdalena Witkiewicz
Tytuł: Zamek z piasku
Liczba stron: 360
Data wydania: 2020 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Wydawnictwo Filia
Źródło: egzemplarz recenzencki

Sukcesywnie powiększam grono książek przeczytanych, także tych autorstwa Magdaleny Witkiewicz.  Przy nich wiem, że nie będę się nudzić, sprawdziłam to już nie raz.
"Zamek z piasku" towarzyszył mi na krótkim wyjeździe do Warszawy. Książka sprawiła, że w hostelu miło spędziłam czas. Czy mogę ją Wam polecić?
Moja odpowiedź może być tylko jedna: tak! Książki Magdy wciągają, ciekawią. Poruszają również ważne tematy. Sięgając po nią zastanawiałam się czy wydanie drugie, które było w moich rękach różni się od pierwszego, czy wprowadzono jakieś zmiany. Nadal na 100% tego nie wiem, ale podobno nie.
Weronika zaplanowała swoje życie. Ślub, studia, dziecko. Wszystko miała ułożone. W młodym wieku wyszła za mąż, później zdecydowała się na dziecko. Czy coś zburzy ten piękny, poukładany świat?
Przy okazji "Zamku z piasku" dość mocno zastanawiałam się ile mogę Wam zdradzić.  Wyżej wspomniałam, że powieść porusza ważny społecznie temat. Jest  nim chęć posiadania dziecka, mimo badań, które pokazują, że to marzenie może nie być realne.
Książka jest wielowątkowa- nasi bohaterowie mają przeróżne problemy. Nieplanowane ciąże, związki z żonatymi mężczyznami itp itd. Przy okazji lektury dowiadujemy się o mrocznej stronie  stronie Weroniki, o jej podwójnych standardach.
"Zamek z piasku" to nowość- nie nowość. O kunszcie pisarskim autora świadczy fakt, że po kilku latach pojawia się wznowienie.
Przy okazji, miewacie tak, czytając "słyszycie" głos autorki? Magdę Witkiewicz spotykałam na targach książki i teraz podczas lektury "słyszę" jej głos. Wiem, że to dziwne...
Książkę- polecam, można przy niej miło spędzić czas. No i wywołuje emocje.

"List"- Anna Karpińska [t. 1]

Autor: Anna Karpińska
Tytuł: List [t.1]
Liczba stron: 464
Data wydania: 2020 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Źródło: egzemplarz recenzencki

Opinie o książkach Anny Karpińskiej pojawiają się na moim blogu już od kilku lat, udaje mi się też spotkać autorkę na różnych targach książki. Myślę, że do tej pory nieprzeczytane pozostały pojedyncze pozycje np "Chorwacka przystań". Staram się nadrabiać zaległości i w miarę możliwości czytać książki tej autorki niedługo po premierze, jednak nie zawsze się udaje.
"List" to pierwszy tom serii "Pamiętaj o mnie". To historia życia Małgorzaty, pani domu, żony lekarza, a później pisarki. Małgosia od lat dźwiga tajemnicę, która mocno jej ciąży, a relacje z mężem nie są dobre bowiem ten od czasu do czasu miewa skoki w bok. Czy nasza bohaterka znajdzie w sobie odwagę i wreszcie weźmie życie w swoje ręce?  Odpowiedź poznacie po sięgnięciu po książkę.
Nie ukrywam, że twórczość Anny Karpińskiej jest schematyczna. W jej wszystkich powieściach powtarza się budowa: jest tajemnica, przeszłość i teraźniejszość. W niektórych są relacje kilku osób, w innych jednej. To akurat nie do końca mi przeszkadza, coś mnie w końcu musi przyciągać skoro czytam już kolejną książkę pani Ani. Niestety- pojawia się coś, czego bardzo nie lubię. Ramy czasowe nie są oznaczone- o tym, że jest to wspomnienie dowiadujemy się po przeczytaniu kilku zdań rozdziału.
Mimo wszystko- polecam zapoznać się z twórczością Anny Karpińskiej. Jestem dość wymagającym czytelnikiem, a jednak, jak już wcześniej wspomniałam, powieści tej autorki mocno mnie wciągnęły. Niebawem ukaże się kontynuacja, drugi tom i nie omieszkam się z nim zapoznać. Jestem tak po ludzku ciekawa czy moja imienniczka odnajdzie szczęście.

"Dzieci żółtej gwiazdy"- Mario Escobar

Autor: Mario Escobar
Tytuł: Dzieci żółtej gwiazdy
Liczba stron: 408
Data wydania: 2020 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Wydawnictwo Kobiece
Źródło: egzemplarz recenzencki (księgarnia Tania Książka)

Przyznaję, nie czytałam jeszcze "Kołysanki z Auschwitz", pierwszej książki Mario Escobara pomimo, że miałam ją w ręku (wypożyczyłam dla mamy). Dziś, już po lekturze "Dzieci żółtej gwiazdy" wiem, że będę musiała nadrobić tę zaległość bowiem jest to pozycja obowiązkowa dla osób, które pasjonują się historią oraz chcą dowiedzieć się jak się żyło te 80 lat temu.
Przy tej książce miałam zagwozdkę. Okazała się ogromie wciągająca, ciekawa, ale miałam wrażenie, że nasi bohaterzy okazali się w czepku urodzeni. To nie tak, że chciałabym, żeby spotkało ich wszystko złe, ale jednak wojna to były czasy, w których ludzie byli doświadczani przez los.
"Dzieci żółtej gwiazdy" to opowieść o podróży dwóch braci: Jakoba i Moise'a Stein. Przez pierwsze cztery lata wojny zamieszkiwali z rodzicami u ciotki w Paryżu, później zaś zostali sami, a rodzice zajęli się przeprowadzką. Niestety- wiele rzeczy poszło nie tak i mali chłopcy podjęli się karkołomnej i trudnej wyprawy by odnaleźć bliskich. Czy im się to uda?
Jakob i Moise wykazali się ogromną odwagą, lecz nie osiągnęli by wiele gdyby nie pomoc dobrych ludzi. To jest po prostu niesamowite, ile w nich było dobroci: pomagali mimo obawy o swoje życie, wiedząc, że gdy ktoś dowie się o ukrywaniu żydowskich dzieci to śmierć czeka wszystkich.
Książka to z pewnością bestseller. Pięknie wydana, w twardej oprawie, i jak wyżej wspomniałam- ogromnie wciągająca. Nie piszę tego pierwszy raz: czasy wojny powinny być przestrogą dla rządzących krajami, a zwykli ludzie powinni o nich wiedzieć jak najwięcej. Trzeba mieć nadzieję, że nie powtórzą się już nigdy.

Seria "Policjanci" - Katarzyna Puzyńska

Autor: Katarzyna Puzyńska
Tytuł: Policjanci. Ulica [t.1]
Liczba stron: 344
Data wydania: 2018 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Źródło: egzemplarz recenzencki





Autor: Katarzyna Puzyńska
Tytuł: Policjanci. Bez munduru [t.2]
Liczba stron: 320
Data wydania: 2019 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Źródło: egzemplarz recenzencki





Autor: Katarzyna Puzyńska
Tytuł: Policjanci. W boju [t.3]
Liczba stron: 352
Data wydania: 2020 r.
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Źródło: egzemplarz recenzencki





Muszę przyznać, że jakaś tajemnicza siła przyciągała mnie do tych pozycji. Jakiś czas wcześniej zdarzyło mi się sięgnąć po pierwszy tom serii, ale zupełnie nie pamiętam co wydarzyło się, że przerwałam przed kolejnymi. Teraz przyszedł moment by naprawić ten błąd.
Katarzynę Puzyńską czytelnicy znają jako autorkę wciągającej serii o Lipowie. Tak, ja też przeczytałam i przepadłam... Czy i "Policjanci" to pozycja godna polecenia?
Z zadowoleniem muszę stwierdzić, że tak. Niestety jesteśmy w takich czasach, że policjant to pies, zło konieczne, popularne są bluzy z napisami "HWDP" oraz "Jebać Policję". Takie same ozywki to chleb powszedni policjantów.
W pierwszej książce czyli tej pt. "Policjanci" Katarzyna Puzyńska przeprowadza wywiady z policjantami, którzy pracują w jednostkach interwencyjnych, patrolach czy w tzw drogówce. Autorka przepytuje zarówno kobiety jak i mężczyzn. Bardzo zaciekawiły mnie sytuacje, które wydarzyły się naprawdę i o których policjanci opowiadają.
Drugi tom to "Policjanci. Bez munduru". Tu znajdziemy wywiady z policjantami dochodzeniowymi, technikami i funkcjonariuszami Centralnego Biura Śledczego czyli rzecz biorąc- niewidocznymi, których praca jest bardzo ważna.
Trzeci tom to wywiady z policjantami, którzy przeszli na emeryturę, komandosami i ich żonami. Powszechnie przecież wiadomo, że praca jest ogromnie ciężka. Jak żony policjantów radzą sobie z trudami dnia codziennego oraz ze strachem, że mąż nie wróci z akcji.
Niektórym ta książka może otworzyć oczy na pracę opisanych w niej osób. Inni, jak na przykład ja, utwierdzą się w przekonaniu jak ważna dla całego społeczeństwa jest praca policjantów w różnych wydziałach. Dbają o nasze bezpieczeństwo stojąc pomiędzy młotem i kowadłem- z jednej strony niezadowolone społeczeństwo, z drugiej zaś naciski rządu, ochrona protestów i rocznic związanych z katastrofą smoleńską.
We wszystkich tomach poruszano temat związany z pracą kobiet w policji. Wiele wypowiedzi skupiało się na tym iż jest to ciężkie i niebezpieczne zajęcie dla nich oraz na tym, że sobie nie poradzą z bardzo trudnymi przypadkami.
Podsumowując- jest to książka warta przeczytania. Bardzo zaciekawiły mnie przeprowadzone wywiady ukazujące pracę policjantów na różnych szczeblach, lecz najbardziej- opowieści z życia wzięte.
Ważne! Kupując serię "Policjanci" wspieramy Fundację Pomocy Wdowom i Sierotom po Poległych- Policjantach- autorka przekazuje jej połowę swojego honorarium.

 

"Piosenki (nie)miłosne"- Natalia Sońska [t.2]

Autor:  Natalia Sońska
Tytuł: Piosenki (nie)miłosne [t.2]
Liczba stron: 315
Data wydania: 2019
Forma: książka papierowa
Wydawnictwo: Czwarta strona
Źródło: zakup

Rzadko się zdarza bym w tak krótkim czasie sięgnęła po dwie powieści tej samej autorki. W maju jednak się tak stało i chwilę po przeczytaniu "Zawsze możesz na mnie liczyć" zabrałam się do lektury innej książki Natalii Sońskiej.
"Piosenki (nie)miłosne" to drugi tom jednej z serii wspomnianej wyżej pisarki. Pierwszy- "Listy (nie)miłosne" pisany jest z perspektywy kobiety. Zosia opowiadała, o porzuceniu przez Igora i powolnym rozpoczynaniu kolejnego związku. Jak wiecie- dostarczył mi wiele emocji, niekoniecznie tych pozytywnych.
"Piosenki..." pokazują punkt widzenia Igora, wyjaśnienie uczuć i postępowania. Trudno opisać wydarzenia by nie zdradzić zbyt wiele osobom, które natrafią na ten wpis jeszcze przed spotkaniem z tymi bohaterami. Bo jeśli uchylę rąbka tajemnicy i powiem Wam na przykład o powodzie dla którego główny bohater piosenek wyruszył do Warszawy to wywoła emocje i w pierwszym tomie będziemy patrzeć na niego inaczej. Myślę za to, że mogę powiedzieć więcej na temat psychiki i postępowania następującego wskutek różnych splotów okoliczności.
Otóż zarówno w przypadku Zosi jak też i Igora to niestety, ale nie podobały mi się ich decyzje. Były samolubne. To, co zrobił Igor niestety było dziecinne i nie do naprawienia.  Jego rozmyślania i próby powrotu do Zosi były dla mnie mrzonkami, marzeniami. Co więc się wydarzy?  Czy para do siebie wróci, czy padnie słowo "przepraszam"?
Niestety- jak widać nie jest to moja ulubiona seria. Książki są dość ciekawe, dobrze napisane, ale tylko tyle. Do przeczytania. Zdecydowanie polecam inne serie tej Natalii Sońskiej, które skradły moje serce i dla których potrafię zarwać noc.